لطایف درخشان

عمر بن عبد العزیز به اهل شهرها نوشت اما بعد: ایمان دارای فرایض، شرایع

حدود و سنتها می باشد که هر کس آنها را کامل انجام دهد، در حقیقت ایمانش را

کامل گردانیده است و هر کس آنها راکامل ننماید ایمانش را نیز کامل نکرده است.

این آیه بر داخل بودن اعمال در ایمان دلالت می کند که خداوند می فرماید:

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إيمَانًا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ *

الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ * أُوْلَئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّاً لَّهُمْ دَرَجَاتٌ عِندَ رَبِّهِمْ وَمَغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ كَرِيمٌ﴾ (انفال /٢-٤)؛

مؤمنان تنها کسانی هستند که هر وقت نام خدا برده شود، دلهایشان هراسان می گردد،

و در انجام نیکیها و خوبیها بیشتر می کوشند و هنگامی که آیات او بر آنان خوانده می شود،

بر ایمانشان می افزاید و بر پروردگار خود توکل می کنند.